دیدهاید بعضی صحنهها هیچوقت از ذهن آدم پاک نمیشوند؟ آن روز رفته بودیم بازار و همانطور که داشتیم از هر دری حرف میزدیم و میخندیدیم که یکهو دختر سی و چند سالهای با پدر و مادرش از جلومان رد شد. اما

یک بار با فلانی منتظر تاکسی بودیم، هر ماشینی که جلوی پایمان ترمز میزد، من میگفتم: « مفهوم سلام تعریف . صادقیه؟» بالاخره بعد از سه چهار ماشین، یک نفر سوارمان کرد. فلانی خندید و گفت: «حالا اینقدر مفهوم سلام تعریف نکنی، مفهوم چیزی تعریف ن

كشورمان شبيه سد سوراخی است كه هر كس از ترس اين‌كه زير آب بماند&#154

آدم توی همه‌چیز باید شانس داشته باشد؛ حتی توی مردن. مثلاً می‌ت

دستمال را به طرفش می‌گيرم و همان موقع به اين فكر می‌كنم كه شكل&#1575

آدمها دو دستهاند. اول آنهایی که منحصربهفردند اما شما دوستشان ندارید. دوم آنهایی که دوستشان دارید اما شما را یاد یک نفر دیگر میاندازند، تکراریاند، کپیاند، کلیشهاند، مزخرفاند، لعنتیاند، لعنتی!# نیکولای_آبی  Let's block ads! (Why?)

برایم یک عکس فرستاد و گفت: «این رو توی آرشیو مجلاتم پیدا کردم. مال هشت نه سال پیشه.» عکس را باز کردم. اسم من بود و جوابی که مجله در پاسخ به نامهام داده بود: «ما خیلی خوشحال میشویم که شعرها و داستانهایتان را برایمان بفرستید تا در نشریه منتشر کنیم.» جمله را دوباره خواندم. سهباره، چهار باره... چطور ممک...

هشت نه ساله بودم. او چند سالی از من بزرگتر بود. لبهی تراس خانهی مادربزرگ نشسته بودیم و پاهایمان را تکان میدادیم. کمی فکر کردم و بعد چیزی را که حس میکردم خندهدارترین اتفاق دنیاست، برایش تعریف کردم. خندید، ولی از آن خندههای سردِ زورکی. دلم بدجور گرفت. با خودم عهد کردم تا آخر عمر نبخشماش. حالا چند وقتی...

هوا سرد بود و آلوده. آنقدر کثیف که هر نفسی را میدادم تو، حس میکردم آخرین نفس است. کاپشنم را توی مجله جا گذاشته بودم و دستهایم از شدت سرما سرخ و چروک شده بود. از تاکسی پیاده شدم. نگاهی به صفحهی گوشی انداختم و چند خبر جدید از جنگ و مرگ و دستگیری آدمها خواندم. دلم هم مثل انگشتهایم چروک شد. با خودم فکر ...

دنیای بدی است. آدم‌ها برای اینکه عزاداری مُحرمِ خودشان مقبول‌تر شود، از کنارت رد می‌شوند و تو را به‌خاطر پوشیدن ل&

من: چقدر باید تقدیمتون کنم؟ راننده تاکسی: می‌تونیم با هم بیشتر آشنا شیم؟ من: نه! راننده تاکسی: پس هزار تومن.

دبستانی بودم. یکی از روزنامه‌های کثیرالانتشار نشریه‌ای برای نوجوان‌ها زده بود. «میم» همکلاسی‌ام بود و میز جلوی&#17

سیزده چهارده ساله بودم. یکی از پیش‌گویی‌های اینترنتی که زمان و علت مرگ را پیش‌بینی می‌کرد، برایم نوشته بود: «سال 2019 &#

تلخی‌اش این است که وقتی بلایی ناگهانی مثل زلزله اتفاق می‌افتد، به جای این‌که جانمان را برداریم و فرار کنیم، اول دنبال روسری‌مان می‌گردیم...

به نظرم بيست‌وهفت سالگي سن جالبي بايد باشد. يعني يك جورهايي همان‌قدر كه 26 يك عدد دم‌دستي و معمولي است، 27 در نظرم يك ع&#1583

اولین عکس از اولین بچهام... دو سال و نیم پیش نوشتماش. با دو تا از دوستان عزیزم یک تیم سه نفره شدیم و سه تا داستان برای نوجوانها نوشتیم که شخصیتهایش مشترک هستند و داستانهایش متفاوت. فعلا بچهی من بهدنیا آمده و آن دوتای دیگر هم همین روزهاست که چند لگد محکم به شکم ناشر بزنند و بیایند بیرون. رمان برای نو...

توی لاک خودم بودم و آرام از خیابان پایین میآمدم و کارهایی را که باید انجام میدادم، توی سرم مرور میکردم. یکهو پسرکی که لباس تبلیغاتی دایناسور پوشیده بود از در رستوران بیرون آمد و جلوی من سبز شد. سرم را که بالا گرفتم یک تیراناسور با دهان باز و دندانهای پارچهای داشت توی صورتم نگاه میکرد. ناخودآگاه داد ...

سر راه چشمم افتاد به کتابفروشی همان انتشاراتی که کتابم را چاپ کرده. میخواستم ببینم توزیعش شروع شده یا نه. رفتم داخل و پرسیدم: «سوفار زرین رو دارین؟» آقاهه دستش را به نشانهی فکر کردن گذاشت روی چانهاش، بعد گفت: «نویسندهاش کی بود؟» گفتم: «نیکبنیاد. نیلوفر نیکبنیاد» یک نگاه عاقل اندر سفیه به من انداخت و...

* نیلوفر نیک بنیاد *نظرخواهی بسته است که فکر نکنید موظف به آمدن و نظر دادن هستید. هر کس میآید قدمش روی چشم. اگر کار یا نظری هم دارید به ایمیل موجود در پروفایل بفرستید، حتما جواب میدهم.* کپیبرداری نکنید. از ما گفتن *

نمی دانم آدمها با خبرهای خوبشان چه کار میکنند. من خبر خوب که میشنوم، تمام فهرست شمارههای گوشیام را زیر و رو میکنم، اسم همهی اقوام و آشنایان را میآورم توی سرم، به تک تک اعضای خانواده فکر میکنم، حتی غریبههای توی خیابان را دقیق و موشکافانه بررسی میکنم اما کسی را پیدا نمیکنم که مطمئن باشم م