وقتی شروع به نوشتن میکنم، همه حسهای توی وجودم را میریزم بیرون. غصههایم را میریزم وسط، نگرانیهایم، خوشحالیها و ترسهایم را هم. بعد بالای سرشان میایستم و چوب حراج میزنم به همهشان. جمعهبازار حسهایم را راه میاندازم که آدمها بیایند برای تماشا و بعد هرکس چیزی ازم بخرد. یکی تکهای غصه بردارد، یکی چند صد گرم ...

جالب است که هر قشر از آدمها زبان مخصوص به خودشان را دارند. مثلا من همیشه میگویم: «هر اتفاقی در زندگی شبیه یه نقطه روی یه پارهخطه که یه سرش واقعیته و یه سرش خیال.» خانم روانشناس اما برای بیان همین مفهوم میگوید: «هر اتفاقی در زندگی شبیه یه نقطه شناور بین لذت و معناست.» لابد آقای جراح، خانم مهندس، مرد ...

اینکه میروم توی مغازه و برای خودم گل میخرم، آن هم در حالیکه میدانم یک هفته بیشتر در خانهمان دوام نمیآورد و با پولش میتوان چیزهای خوب دیگری خرید، در ظاهر اتفاق سادهایست اما باید جای یکی مثل من باشید تا بفهمید چه گرههای روانی، فلسفی، اقتصادی، اجتماعی و سیاسی را باید در خودتان حل کنید تا دست مبارکتان ح...

زهرا کوچولو وقتی به خانهمان آمد، گفت: «بیاید همبوسی کنیم.» و من همانطور که داشتم گونههای نرم کوچکش را میبوسیدم به این فکر کردم که کاش میشد دخترهای سه سال و یک ماهه را هم عضو فرهنگستان زبان و ادب فارسی کرد. شاید اینطور واژههای قشنگتری به دنیایمان اضافه میشد... # نیکولای_آبی  Adblock test (Why?)

روانشناس پرسید: «وقتی حالت خرابه، به کارهای خطرناک هم فکر میکنی؟ مثل مصرف مواد، رانندگی پر خطر، روابط متعدد...»رفتم توی فکر. یادم آمد من همیشه از کتابهایی که به بچهها میگویند چطور بچه بدی نباشیم و ظرفها را نشکنیم و فحش ندهیم، بدم میآمده. چون اگر بچهای این کارها را بلد نباشد هم با خواندن کتاب یاد میگ...

دفتر برنامهریزیام را برمیدارم و سعی میکنم برای روزهای آینده طوری برنامه بریزم که بیشترین بهره را از زمانم ببرم و روزم پر از کارهای مفید باشد. نگاهی به تاریخها میاندازم. نگاه کردن به تقویم همیشه مرا یاد مادر همسرم میاندازد. خیلی وقتها وسط خاطره تعریف کردن از دوستانش میگوید: «خدابیامرز فلانی امروز تول...

آیا میدانستید طوطیها احساس دارند و غم، شادی، خشم، نگرانی و خیلی حسهای دیگر را تجربه میکنند؟ تازه اگر صاحبشان را دوست داشته باشند، برایش دلتنگ هم میشوند. حالا هی بنشینید و به ریش نداشتهی من بخندید که هر بار قبل از بیرون رفتن از خانه، پنج دقیقه فلفل را ناز میکنم و برایش توضیح میدهم که زود برمیگردم و د...

من آدم نشانههای کوچکم. یعنی چه؟ یعنی برای اینکه به خدا باور داشته باشم لازم نیست با عصا دریا را بشکافند یا یک نوزاد تازه به دنیا آمدهی سخنگو را نشانم بدهنم، همین که میبینم ناخنهایم بلند میشود یا پای شکستهی دوستم جوش میخورد و درست میشود، ایمان میآورم. من برای اینکه حس وطنپرستیام گل کند و اشک توی چشما...

مریض که بیرون میآمد، نوبت ما بود. منتظر نشسته بودم که مرد و زن میانسالی با جعبهای در دست وارد شدند. پشت سرشان دختر جوانی هم آمد. زن داشت گریه میکرد و مرد مضطرب بود. دختر پیش منشی رفت و گفت: «اورژانسیه، حالش بده.» منشی من را نشان داد و گفت: «نوبت ایشونه» سریع گفتم: «نه، نه، اشکالی نداره» و بعد بلند ش...

دقیقاً ده سال قبل بنیاد ملی نخبگان تندیسی چوبی بهم داد که روی آن عبارت «نخبگان جوان» با خط قشنگی معرقکاری شده بود اما همین چند روز قبل فلفل، طوطیمان، تندیس را بالای طاقچه پیدا کرد و مشغول کندهکاریاش شد. حالا از تمام آن عبارت دو کلمهای فقط یک تکه باقی مانده: «بِگا» که انگار با وضعیت این روزهایم سنخیت...

بچه که بودم، یک وقتهایی مادربزرگم میگفت: «دلم میخواد همهچی رو بذارم و برم جایی که دست هیچکی بهم نرسه.» معمولاً یا با یکی از داییها بحثش شده بود یا دلش از چیز دیگری گرفته بود. کوچک بودم و نمیفهمیدم این حرفش نمادین است؛ نیاز به تنهایی دارد، نیاز به زمانی برای خودش، بدون نگرانی برای این و آن، بدون کاره...

شکلات Albeni من را میبرد به ده سالگیام. به آن صبحی که توی خانهی خاله از خواب بیدار شدم و دیدم روی در اتاق یک هزار تومانی با یک نامه چسبیده. خاله دریا را برده بود کلاس زبان و شنا و بعدش هم موسیقی؛ و برای من و پویا نامه گذاشته بود که هروقت بیدار شدیم هزار تومانی را برداریم و برویم از سوپر مارکت یک پاک...

روی چانهام چند زخم پنج ساله دارم که خوب نمیشود. نه اینکه خوب نشود، بهتر است بگویم خودم نمیگذارم خوب شود. سه تا موی سمج پنج سال تمام است که مرا بازیچه خودشان کردهاند. هی درمیآیند و هی من هنوز از زیر پوست درنیامده، با موچین میافتم به جانشان و از ریشه درمیآورمشان. آنها هی درمیآیند و من هی درمیآورمشان و...

آه لیدیا! روزی میرسد که پیر میشویم و حتی اگر مست و عریان کنار ساحل قدم بزنیم، کسی نگاهمان نخواهد کرد. آن روز، همانطور که پوست چروکمان زیر نور داغ آفتاب چروکتر میشود به این فکر میکنیم که چرا وقتی میتوانستیم با چاک سینههامان، با فر موهامان و با صدای قهقهههامان دلبری کنیم و لذت بیشتری از زندگی ببریم، و...

میدانی؟ من روبالشیهای رنگورو رفتهمان را خیلی دوست دارم. وقتی هر بار بعد از خشک شدن از روی بند رخت برمیدارمشان و میبینم از هفتهی قبل کمرنگتر شدهاند، به این فکر میکنم که رابطهمان هنوز آنقدر کشش دارد که ما را هر شب به خانه بکشاند تا سرمان را کنار هم روی این بالشها بگذاریم... # نیکولای_آبی  Adblock test...

از صبح که بیدار شده بود، هرچیز دم دستش میدید تکهتکه و پاره میکرد. خانه پر شده بود از خردههای کاغذ و دستمال کاغذی و گردو و نان. هی جمع میکردم و هی میریخت. هی جمع میکردم و دوباره میریخت. کلافه شده بودم. او هم!باباش که آمد خانه، با عصبانیت گفتم: «ببین خونهمون رو چی کار کرده! یه چیزی بهش بگو.»نگاهم کرد ...

دراز کشیده بودیم روی تخت و زل زده بودیم به سقف. به شوخی گفتی: «اونجارو ببین. یه ستاره دنبالهدار» و کمی آنطرفتر از ساعت دیواری را نشان دادی. ریزریزکی خندیدم. به لوستر اشاره کردم و گفتم: «امشب سیزدهمه یا چهاردهم؟ ماه کامله انگار.» کمی فکر کردی، بعد نیمخیز شدی و گفتی: «پاشو لباس بپوش.» پرسیدم: «برای چی...

با جواب مثبت تست کرونا و کیسهی داروها به خانه برگشتیم و نیم ساعت تمام داروها را با الکل ضدعفونی کردیم و بعد با خودمان گفتیم: «ما که کرونا گرفتهایم، دیگر این کارها برای چیست؟» # نیکولای_آبی

گفتم: تو نباید یک بار وقتی میآی خونه، برام هدیهی سورپرایزی بیاری؟ گفت: آخه من از این کارها بلد نیستم. مثلاً چی بگیرم؟ گفتم: چه میدونم! کتاب، اسمارتیز، کیک، از این جور چیزها. فردایش از خواب که بیدا

غمگینم «عاط»! شبیه یاکریمی که از لای پنجره آمده بود روی بلندگوی منحنی باشگاه لانه بسازد و هرچه چوب میآورد، دوبس دوبس آهنگها بلندگو را میلرزاند و لانهاش را میریخت! میفهمی که؟ # نیکولای_آبی