چطور؟

طوری به دوستداشتن آدمها بیاعتماد شدهام که هرکس ادعا میکند دوستم دارد، پوزخندی میزنم و توی دلم میگویم: «این هم رفت تو لیست خالیبندها!» یا من زیادی پرتوقعم یا دیگران واقعا ادعایشان پوچ است. وگرنه چطور ممکن است کسی را دوست داشته باشیم ولی ده روز یک بار هم یادش نکنیم؟ چطور ممکن است کسی را دوست داشته باشیم ولی همزمان به ده نفر دیگر فکر کنیم؟ چطور ممکن است کسی را دوست داشته باشیم ولی یک ذره هم از خواستههایمان کوتاه نیاییم؟ چطور ممکن است کسی را دوست داشته باشیم ولی دوستش نداشته باشیم؟ هان؟!