کلاس بیستمیها

برایم نامه نوشته: «سلام. از کادوی قشنگتان ممنونم. من کلاس دوم هستم. شما کلاس چندم هستید؟» بعد هم اسمش را نوشته و زیر آن اضافه کرده: «رها... کلاس دوم بنفشه، مدرسهی گلها» برایم جالب است که بچهها اینقدر نسبت به «کلاس» هایشان حساسند. طوری در مورد کلاسشان حرف میزنند که انگار تنها راه شناختن آنها و تنها مدرک شناساییشان، همان «کلاس» است. یاد بچگیهای خودمان میافتم. «کلاس چندمی؟» و «میری کلاس چندم» پای ثابت همهی سوالهایمان بود. یاد این میافتم که چطور یک عمر دلمان میخواست کلاس پنجمی باشیم و بعد وقتی کلاس پنجم را تمام کردیم، یکهو از آن بالا ولمان کردند روی زمین. افتادیم کلاس اول راهنمایی و شدیم کوچکترین بچههای مدرسه. اصلا اینطوری که نمیشود. یک جای کار میلنگد. یک جای این نظام آموزشی ایراد دارد. حالا گیرم هی سیستم را عوض کنند و پنج – سه – سه – یک بچینند یا شش- شش یا پنج – هفت یا هر چیز دیگر. همهاش از پایه غلط است. کلاس باید طوری باشد که هرچه بالاتر میرود، آدم احساس باکلاسی بیشتری بکند. حتی میشود این روند را تا دانشگاه هم ادامه داد. اصلا چرا یک دانشجوی سال اول دکترا باید بگوید «سال اولم»؟ میتواند همهی سالهای تحصیلش از دوران مدرسه تا دکترا را جمع بزند و جواب بدهد: «میرم کلاس بیستم»!