حتما یک دفتر آرزوها برای خودتان درست کنید. بعد مثلا یک روز که او روبرویتان نشسته و قهوهاش را سر میکشد، وقتی وسط قهقههزدن و خاطره تعریفکردن صدایتان میکند «نیلوفر، نیلوفر، نییییییییلو» یکهو به خودتان میآیید و میبینید یک روزهایی نه تنها شنیدن خندههایش از پشت تلفن آرزویتان بود که حتی توی دفترتان نوشته بودید «کاش میشد شمارشو داشته باشم!».
برچسب:
نویسنده: پرهام کوهی