رجبی، لطفاً شعر نگو!

گفت: نازِ من کیه؟

گفتم: من.

گفت: نیازِ من کیه؟

گفتم: من.

گفت: رازِ من کیه؟

گفتم: من.

گفت: درازِ من کیه؟

گفتم: چی؟

گفت: قافیهی دیگهای پیدا نکردم.

گفتم: عزیزم، بهتر نیست زورکی شعر نگی؟

گفت: باشه.

و رفت که شاعری را ببوسد و در کوزهای بگذارد...